گشنگی ها،گشنگی ها،گشنگی                  

                                                 آرزوها ،آرزوی نان سیر

                                                 آرزوهای محال و سخت دیر

روز ها بر طبق این منوال شد

روزها با ناخوشی ها سال شد

                                                 سال ها از پشت هم افسانه شد

                                                این دل دیوانه هم دیوانه شد

عاشق دیوانه ای چون خود شدم

از خودم بی خودترین بی خود شدم

                                               آرزوهایم فراموشم شده

                                               حلقه ی عشاق در گوشم شده

آسمان ها وزمین شد مال من

بهترین احوال شد احوال من

                                              هرچه از حیوان و مرغ و مور بود

                                              با  دل دیوانه ی  ما جور بود

شد زمین و آسمان فرمانبرم

ناگهان دست قضا زد بر سرم

                                             از در و دیوار شهر و کوچه ها

                                             از درختان گل و آلوچه ها

از زمین از آسمان از ابرها

از دل تاریک وتنگ قبر ها

                                            فتنه ها کردند همراهان من

                                            همره نامرد و بی شرمان من

حیله ها کردند و بس نیرنگ ها

از دورنگی ها وجنگ رنگ ها

                                            عاقبت یارم مرا تنها گذاشت

                                            بر دل دیوانه من پا گذاشت

برگ برگ هستیم را باد برد

طوطی اندیشه ام افتاد مرد

                                            روز ها در فکر اوشب کرده ام

                                            شام ها دربسترم تب کرده ام

هیچکس از حال من آگاه نیست

آگه از این ناله ها و آه نیست

                                            آرزو دارم که مرگم سر رسد

                                            قصه ی ایوان و ارگم سر رسد

آسمان ها،آسمان ها،آسمان

وارهانم،وارهانم،وارهان

                                            وارهانم زین تن خاکی پست

                                            وارهانم زانچه بوده،زانچه هست

چشمهای من مشجر گشته است

ذهن من دیگر مکدر گشته است

                                            این تن خاکی دگر پیر است پیر

                                            خاک ،جان مادرت دستم بگیر

دوستان در گوشه ای خاکم کنید

از گزند عشق بی باکم کنید

                                              طالع من مار و مور و مردن است

                                              زهر هجران کاسه،کاسه خوردن است  

حور چشمی حال و احوالم گرفت           روز و ماه و هفته و سالم گرفت

روزگاری  آشنایش  بوده ام                 آشنای  چشم هایش  بوده ام

با لبانش  روزها  خندیده ام                  از نگاهش دردها بر چیده ام

دست هایش آشنایم بوده است                آشنای دست هایم بوده است

او خدای آسمان هایم شده                     او خدای تاک و تنهایم شده

عاشق دیوانه اش من بوده ام                 شمع من، پروانه اش من بوده ام

من به گردش روزها گردیده ام             گرد بامش شام ها چرخیده ام

ما زهم چشم امیدی داشتیم                   آرزو های سفیدی داشتیم

لحظه ای از هم جدا گر بوده ایم            در پی فنجان و ساغر بوده ایم

عهد و پیمانی چو مجنون بسته ام           عهد با پیمانه ی خون بسته ام

آسمان ها را زیارت کرده ام                 در شبستان ها عبادت کرده ام

آرزو های  مکرر  کرده  ام                  جنگ های نابرابر کرده  ام

دیدنش بر من شده یک آرزو                 کاش می دیدم دمی رخسار او

من زمین بر آسمان ها دوختم                 در فراقش همچو شمعی سوختم

ناله ها از قلب بیمارم دمید                    کهکشان از ناله های من رمید

سنگ ها برساق پاهایم زدند                  دوستان  و آشناهایم  زدند

هر کسی با هرچه خواهد می زند           بر گناه عاشقی حد می زند

هر چه خواهد بر سر من می زند           برسر من سنگ صد من می زند

فتنه ها کردی بدان من می روم              من به زیر سنگ صد من می روم

عاشقانه ترک  دنیا  می کنم                   ترک مه رویان زیبا می کنم

این زمین و ملک هستی مال تو              این فراز و جمله پستی مال تو

با ناخدا شراب         در هم شکست و مست و خرابم نمود و رفت 

ان نابجا شراب  

دوباره من دلم گرفته است

دوباره این دلم سراغ باغ مرده رفته است

.

دوباره من شکسته ام

دوباره در کویر شب نشسته ام

دوباره خسته ام

دوباره آسمان سکوت ابر را ترانه می کند

دوباره غم جوانه می کند

دوباره غبر و زنجره

دوباره چشمهای خیس پنجره

دوباره اشک

دوباره برگ برگ دفترم، پر از خطوط مبهم است

دوباره آسمان خنده در هم است

دوباره می شود شنید،

 اگر فتد ز شاخه برگ

 صدای مرگ

دوباره میزند تگرگ

تگرگ های سرد مرگ

دوباره زلزله دوباره ارگ

دوباره مرگ و مرگ و مرگ و مرگ.....

آفتاب زندگیم کور شد

رفت یارم از بر من دور شد

چشمهایم یک به یک دیوانه گشت

از سرشکش گونه هایم شور شد

از زبان عشق، منطق خوانده ام

دست زور از دست منطق زور شد

لحظه ای با یار بودن عاقبت

آرزویی در دهان گور شد

چون که یارم زود تنهایم گذاشت

آن رقیبم مرده ای پر شور شد

سینه ام را نور تاریکی گرفت

آن سیاهی در دلم پر نور  شد

آرزو دارم بمیرم در شبی

چون که یارم رفت از من دور شد

پیکر دیوانه ای را خاک کردن مشکل است

خاطراتش را زخاطر پاک کردن مشکل است

دفتر و خودکار و عکس و یادگاری های او

تا ابد آیینه را در ساک کردن مشکل است

ساعت  زنگی  او  دیوانه تر از ما  شده

تاسحر گه جای او،تیک تاک کردن مشکل است

شاخه های هر درختی عاقبت خس می شود

پیکر زیبای او خاشاک کردن مشکل است

می به سان لوطیان با خاک او میخورد و بس

جامه های  خاکیش بر تاک کردن مشکل است

زهر خوردن آخرین راه فراموشی اوست

زهر را آغشته باتریاک کردن مشکل است

عاشقان ای عاشقان دیوانگی از سر کنید

پیکر دیوانه ای را خاک کردن مشکل است

رفتی دلم شکستی ، کاشکی نرفته بودی

بال مرا تو بستی ،  کاشکی نرفته بودی

پیوندمان گسستی ، کاشکی نرفته بودی

آه از شبان مستی ، کاشکی نرفته بودی

دنیای من خرابست، کاشکی نرفته بودی

چون نقشه ای برآبست ، کاشکی نرفته بودی

این زندگی سرابست ، کاشکی نرفته بودی

چشمان من پرآبست ، کاشکی نرفته بودی

فریاد من همیشه ، کاشکی نرفته بودی

چون دوده ای به شیشه، کاشکی نرفته بودی

هجرم به سان تیشه ، کاشکی نرفته بودی

از بیخ کنده ریشه ، کاشکی نرفته بودی

از رفتن تو مردم ، کاشکی نرفته بودی

از بس که زهر خوردم، کاشکی نرفته بودی

از دست دهر خوردم ، کاشکی نرفته بودی

بازور و قهر خوردم ، کاشکی نرفته بودی

دیوانه  تو بودم  ، کاشکی نرفته  بودی

پوسیده تار و پودم، کاشکی نرفته بودی

چون شعله زیر دودم، کاشکی نرفته بودی

در حسرت سجودم ، کاشکی نرفته بودی 

من درقفس اسیرم ، کاشکی نرفته بودی

از دوری تو سیرم، کاشکی نرفته بودی

من پیر پیر پیرم ، کاشکی نرفته بودی

کاشکی نرفته بودی ، کاشکی نرفته بودی